de tomKronieken

En hoe is het nu eigenlijk afgelopen met die boeken, vraagt u zich af? Wel, op aanraden van Peter heb ik me dan toch maar op het boek dat hier al lag gestort: Het verdriet van België. Ik ben ondertussen toch al tot aan pagina 431 geraakt, dus zo heel slecht zal het wel niet zijn. Er zijn trouwens niet zo heel veel boeken die ik begonnen ben, maar niet uit heb gelezen. Nieuwsgierigheid heeft zo ook zijn nadelen. Eén uitzondering op deze regel: ik ben ooit begonnen aan "De ring van de koningin van Sheba". Niet - door - te - geràken. Ik vermoed vooral door de harkerige taal (vertaling?) van dat epos. Wat er ook van zij, ik ben nooit verder geraakt dan pakweg pagina 10, herhaalde pogingen ten spijt.

Maar we wijken af. Het verdriet van België, dus. Ik heb regelmatig het gevoel dat ik wat lokale verwijzingen mis (wat maakt de Toontjesstraat nu zoveel slechter dan de Oudenaardsesteenweg, bijvoorbeeld), maar over het algemeen vat ik het toch wel. Vreemd inzicht gekregen ook in het samenhangen van Vlaams-nationalisme en collaboratie met de Duitsers in dat boek. De Duitsers waren er blijkbaar in geslaagd om de Vlamingen te doen geloven dat zij samen tot één grote Germaanse afstamming behoorden, en als je dus Vlaamsgezind was, moest je ook Duitsgezind zijn. Vreemde redenering, die blijkbaar toch veel aanhang kende. (Nu ik er zo over nadenk, vermoed ik dat dit één van de grote thema's van het boek is, dus er zal nog wel wat over verteld worden).

Ook vreemde vaststelling: niets in de taal van dit boek doet mij vermoeden dat het "doorwrocht" is, je weet wel, neergeschreven, geschrapt, herschreven, nog eens geschrapt, etc. En toch is dat ermee gebeurd. Ik denk dat het dat is wat vele mensen een boek "goed" noemen: de technische kwaliteiten die het bezit qua grammatica en spanningsbogen enzo. Net zoals sommigen Santana het einde vinden, maar dat is ook alleen maar omdat je weet hoe moeilijk het is zo'n klanken uit een gitaar te krijgen. Om maar te zeggen dat zulke technische kwaliteiten mij meestal maar matig kunnen boeien (je weet niet dat het moeilijk is, omdat je dat zelf niet ervaart). Maar ik begin nu dus toch een begin van een aha-erlebnis te krijgen (op taaltechnisch gebied dan).

De volgenden op mijn lijstje zijn "Lelieblank, scharlaken rood" en een Nicci French (to see what the fuss is about), met dank aan de koebus. Ook al geprobeerd die Tom Nagels vast te krijgen, maar de Standaard(s) in de regio waren uitverkocht.

Ik ben niet helemaal zeker of er enige structuur zit in bovenstaande stream of consciousness, maar ik laat het hier maar bij.