de tomKronieken

Na Los nu ook eens een Nicci French uitgelezen ("De bewoonde wereld"). Geen slecht vakantieboek, maar op een of andere manier had ik wat meer diepgang verwacht, gezien de intellectuele heisa die errond gemaakt wordt. De finale was een beetje te ver vantevoren zichtbaar, en werd dan ook een beetje te snel afgehaspeld. Ik kan me de dialoog al bijna voorstellen: "Zeg Nicci" - "Ja, Sean?" - "Ben je klaar om naar die receptie van JK te gaan?" - "Ja, bijna, maar we moeten de ontknoping van dat boek nog schrijven" - "Doe jij dat dan terwijl ik me nog even douche, en dan lees ik het na terwijl jij je haar in de plooi legt."

Nu begonnen aan Michel Faber's "Lelieblank, scharlaken rood". Eindelijk nog eens een turf, zie. Hoewel ik zowat mijn bedenkingen heb, want

• De kritieken op de flaptekst luiden meestal "he, eindelijk nog eens een turf". Het turf-zijn is natuurlijk geen doel op zich.
• Dat is echt wel zwaar om mee te sleuren op mijn nabije dagelijkse treinrit. 'k Ga toch eens bezien of ik mijn digitaal Standaard-abonnement niet kan upgraden naar dode bomen. (Zijdelingse bedenking: ik lees al een jaar of 10 De Standaard, bijna dagelijks, doch ik heb nog altijd zo geen tabloid-formaat vastgehad. 't Gaat me toch een raar gevoel geven.)
• 't Is wel een historische roman, maar in een tijdsgewricht waar ik me moeilijk iets bij kan voorstellen - eind 19de eeuw, dat moet zowat het industriële tijdperk zijn, vermoed ik? Adel bestaat nog, niet meer zo onaantastbaar als ze ooit geweest was, maar kapitaalkrachtig genoeg om haar wil nog steeds op te leggen.